|
...
يك كتيبه سنگي در قلعه ((هه پير))وجود دارد كه متعلق به هزاره اول قبل از ميلاد است . روي اين كتيبه تصويريك سرنا و دهل و تعدادي كه به نظر مي رسد در حا ل اجراي حركا ت موزون هستند روي سنگ حك شده است اين كتيبه كهن سند مهمي در تاريخي بودن اين حركا ت موزون در كردستا ن است .
. كردستان را بايد مهد موسيقی ايرانی قلمداد كرد، زيرا موسيقی كردی با موسيقیهای باستانی ايران نسبتی تمام و كمال دارد. در ميان انواع بینظير موسيقی كردی، هوره(horaهورَ - ) و شمشال از همه قديمیترن
واژه هوره از «اهورا» يا «اهوره» گرفته شده. «هوره» آوازهای كهن است كه در بعضی از انواع آن، روايتهای مربوط به اديان باستان ايرانی و تقدس " آگرager آتش " يافت میشود اشعار آن مجازی است و از اين لحاظ شباهت با اوستا دارد. در گذشته اوستا را با لحنی آهنگين میخواندند. به اين ترتيب شايد بتوان گفت هوره خوانیهمان «اهوراخوانی» بوده است.
موسيقی مذهبی: سرچشمه ترانه به مذاهب اوليه انسان يعنی به دوره ميتراييسم میرسد و ترانههای مذهبی بر كار و كشاورزی مقدم است از اين رو دو مقام مشهور موسيقی كردها يعنی حيران و لاووک به دورههای پيش از اسلام نسبت داده میشود.
هوره كه از نظر لغوي از واژه خووَر به معناي خورشيد گرفته شده مورد استفاده گا تو هاي زرتشتي و در مراسم راز و نياز با خداوند بوده است.
مراسم ههل پهركی عبارت از هفت ريتم اصلی است كه به ترتيب با ساز و همراهی اجراكنندگان انجام میشود. ريتم آن از كند و آرام شروع میشود و به ريتم هيجانی (سجار) پايان میيابد.
. مراسم ذكر در تكيههای دراويش قادری با نواختن دف و نی و در جمع خانههای اهل حق در كرمانشاهان و اورامانات با نواختن دف و تنبور اجرا میشود
این رقص نمایش باهم بودن است. پیوستگی وزنجیر شدن در برابر ناملایمات بزرگ وامواج سهمگین تاریخ . این رقص نمایش روح و روان مردمی است که در خط مرزی بین تمدنها همیشه نقش نگهبان راستین هویت ایرانی را بر دوش خود احساس می کردند.این رقص به ما می آموزد تا دردها و شادی هایمان را باهم و دست در دست هم تقسیم کنیم .این رقص مرز تاریخی فرهنگ ایران است ،آنجا که بیگانگان در تجاوز های خود هر نوع تفکری را تحمیل می کردند ، این رقص با انعطاف پذیری چون زجیری محکم مقاومت کرد و هویت " ایرانی ها " را در قالب حرکاتی نمادین به رخ بیابان گردان کشید تا تمرین انسانیت را یاد بگیرند.
رقص كردی آيين جاودانی و تجاوز ناپذير تاريخ و فرهنگ و هويت كرد است. آيينی كه در آن پير و جوا ن و كودک و هر كسی و هر مقامی، مالک و رعيت، دارا و ندار، روحانی و دانشجو، درويش و سالک و زاهد و بالاخره هر كسی كه بتواند روی پای خويش بايستد؛ شركت دارد
از دور كه به دسته هه لپه ركي نگاه ميكنيم آنرا به صورت يك زنجيره جوش خورده مي بينيم .احساس همه افراد در نفر اول " سرچوپي " جمع و برجسته ميشود.
ميلينگن در كتاب خود (زندگی بدوی درميان كرد ها) در مورد رقص كردی می نويسد: « يكی از ويژگی های موجود در شيوه ی رقص كردی اين است كه كردها هيچ گاه جدا جدا و يا دو به دو نمی رقصند، بلكه از همان ابتدا حلقه ای تشكيل می دهند و طوری در كنار هم جا می گيرند كه دست شان در دست هم و شانه شان به شانه هم فشرده می شود. در حلقه چوپی ايشان هماهنگی با موسيقی چنان زياد است كه به يک مزرعه ی گندم می ماند، وقتی كه در معرض وزش نسيم ملايمی قرار بگيرد. جنگ جوی كرد وقتی می رقصد احساساتی ترين و عاشقانه ترين حالت ممكن را به خود می گيرد »
رقص كردی در نوع خود يكی از بی نظير ترين جاذبه های گردشگری است و اين توانايی را دارد كه برای جذب گردشگر و رشد توريسم با برگزاری فستيوال ها و جشن هايی كه در آن انواع رقص ها به نمايش در می آيد به يكی از جاذبه های اصلی برای گردشگران تبديل شود
. حركات هماهنگ و دسته جمعي پا ها مخصوصا" در هه لپه ركي سحاپييا " ره پا " مخصوصا" كار كشاورزي را به ياد مي آورد كه مردم را شخم زدن زمین هاكشت و كار و در يكجا ماندن و ايجاد روستاو شهرك و شهر ها را ميخواند .
|
